ალან კირბი – პოსტმოდერნიზმის სიკვდილი და შემდეგ
ახლა წინ მიდევს განმარტებების მოდული,რომელიც ერთ-ერთი ბრიტანული უნივერსიტეტის ინგილისური დეპარტამენტის ვებსაიტიდან გადმოვწერე.იგი აგრეთვე მოიცავს ყოველკვირეულ სტატისტიკას,სტუდენტთა სიას,რომელთა გარკვეული რაოდენობა ნებაყოფლობით გაეცნო „პოსტმოდერნული მწერლობის“ საგანს.და ის ფაქტი,რომ უნივერსიტეტების სახელები მითითებული არ არის,მიანიშნებს არა იმაზე,რომ ესა თუ ის მოდული სამარცხვინო სტატისტიკას გვამცნობს,არამედ
კარლო კაჭარავა – პოპ-არტი, როგორც გამოცდილება
შარშან ნიუ-იორკში გარდაიცვალა პოპ-არტის ერთ-ერთი უსაჩინოესი ლიდერი, ამერიკელი მხატვარი ენდი უორჰოლი.ახლა, როცა საკმაო ხანი გვაშორებს პოპ-არტის, XX საუკუნის სამხატვრო ცხოვრების ამ ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფენომენის, ჩამოყალიბებისა და აღზევების დროიდან, საგულისხმოა ამ მიმდინარეობის ზოგადი დახასიათების ცდა.ამერიკელი ხელოვნებათმცოდნის რ. ჰიუგის განსაზღვრით, ჩვენი საუკუნის 60-იან წლებში პოპ-არტის დამკვიდრება კატეგორიული იმპერატივი იყო სახვითი ხელოვნების სიცოცხლისუნარიანობის შენარჩუნებისათვის; დასავლეთის ხელოვნებამ მხოლოდ მასობრივი კომუნიკაციის სახეთა და ფეტიშთა სესხებით შეძლო პოპ-კულტურასთან ასიმილაცია. Read the rest of this entry »
დათო კოროშინაძე – ტრანსფიგურაცია
“როდესაც ვნახე ოლივერ დე საგაზანის პერფორმანსი, მივხვდი, რომ ის ქართველებისთვის ზედგამოჭრილი ტყვია იყო, ტყვია, რომელიც ასახავდა ქრისტეს უსუსურ მოძრაობებს ჯვარზე და მისი თავდაცვის მცდელობას საკუთარივე თავისგან”
თოვს.. თოვს ერთხელ, ხანმოკლედ და მარად მიზანთროპთა ღია ხახებში,
სიმშვიდის ფიქციურ ანოტაციაში, გადაცოხნილი სიზმრების მიღმა_
მამებში, რომლებიც ისვრიან ყველა მიმართულებით
და ემსგავსებიან ღამენათევ ანგელოზებს მოხუცის იერით, შეჭმუხნულ წარბებში მალავენ
Read the rest of this entry »
ვაჟა-ფშაველა – მღვდლების ვინაობა
გაიძროთ ანაფორები, შეიკრიჭოთ თმები და გამოეწყოთ „პინჯაკებში“, „შტაცკურად“, მაშინ სულ სხვა მნიშვნელობას მივცემთ თქვენს რევოლუციონერობას. დღეს კი თუმცა ყველაფერს კარგს, უკეთესს, სასარგებლოს ბრძანებთ, მაგრამ ბოლოს ჩვენთვის სამავნებლო იქნება. თქვენს წოდებას პროგრესიული აზრების ქადაგებით მკვიდრად ბოძებს უდგამთ და მომავალ ცხოვრებას ეგ არ შეჰფერის, არც შეჰშვენის; ახალმა ცხოვრებამ სრულიად სხვა გზა და დანიშნულება უნდა მისცეს თქვენს წოდებას, მშობლიური მამობრივი მზრუნველობა უნდა ჩამოგყაროსთ, თქვენ აღზრდის საქმეში, სკოლებში ადგილი აღარ გექნებათ, რათა უკუღმა არ მომართოთ თქვენი ყოვლად შემძლებელი ენა. მომავალი ცხოვრება თქვენ პროგრესიულ ელემენტად ვერ ჩაგთვლისთ. დიაღ, ვერ ჩაგთვლისთ, ვიდრე სამღვთო წერილის მცნებათა თავისებურად გამოყენებაზე ხელს არ აიღებთ და არ მოიშლით მეჭურჭლის ხელობას, რომელიც ქოთანს საითაც ჰნებავს, ყურს იქით მოაბამს… ვსტყუი? მაშ რატომ აქამდის, ვიდრე ბიუროკრატიის ბაგეზე იყავით დაბმულები და იმის დალაბანდზე სთამაშობდით, არა ჰქადაგებდით მაგას, რასაც დღეს ამბობთ? თუ დროთა ვითარებას დააბრალებთ, ცენზურას და სხვა? Read the rest of this entry »
თამარ კოტრიკაძე – ტოლკიენი და მისი ”მეორადი” სამყარო
ჯ. რ. რ. ტოლკიენის «ბეჭდების მბრძანებელი»,
როგორც დასავლეთევროპულ ლიტერატურულ, მითოლოგიურ და ფოლკლორულ ტრადიციათა სინთეზის ცდა
«И снова скальд чужую песню сложет,
И, как свою, её произнесёт.”
О. Мандельштам.
ინგლისელი მწერლის ჯ. რ. რ. ტოლკიენის (1892-1973) ფანტასტიკურ-ზღაპრული ეპოპეა «ბეჭდების მბრძანებელი», რომელიც იწერებოდა 1954-66 წლებში და მასთან ერთ ციკლში მოქცეული სხვა ტექსტები, დიდი პოპულარობით სარგებლობს მსოფლიოს მკითხველთა ფართო წრეებში როგორც ავტორის გასაოცარი ფანტაზიის მიერ შექმნილი მითიური სამყაროს _ «შუა მიწის» თუ «შუახმელეთის» («Mიდდლე Eარტჰ») _ ისტორია, როგორც ჯადოსნური ამბავი სიკეთისა და ბოროტების მარადი ორთაბრძოლისა. უკანა¬სკნელი სამი წლის განმავლობაში ტოლკიენის «შუა მიწასთან» დაკავშირებული სერია კიდევ უფრო ფართო წრეებისათვის გახდა ცნობილი ჰოლივუდის მიერ გადაღებული გრანდიოზული ეკრანიზაციის გამო, რომელიც _ თუმცა ეს ამ სტატიის თემას სცილდება _ საუკეთესოდ გამოხატავს ნაწარმოების ღირსებებს იმდენად, რამდენადაც ეს კინემატოგრაფის ფარგლებშია შესაძლებელი. Read the rest of this entry »
